FORSÍÐA    VÍDEÓ NEÐST Á SÍÐUNNI   HEIMASÍÐA ELVIS COSTELLO

Grammy verðlaunahafi í Hörpu:

ELVIS COSTELLO

Grammy verðlauna hafin og tónlistar kamelljónið  Elvis Costello heldur tónleika í tónlistarhúsi Reykjavíkjur Hörpu 10. júní nk. Costello á að baki einhvern litríkasta tónlistarferil sem sögur fara af. Hann ögrar sér og aðdáendum sínum á hverju ári og spannar ferill hans allt frá ný pönki yfir í létt sveiflu og samstarfi við meistara Tony Bennett.

„Þetta eru spennandi tímar í tónleikahaldi, sem virðist vera að ná sér á strik aftur eftir nokkur mögur ár. Það eru nokkur stór nöfn á leiðinni til landsins í ár og það er mikilvægt að þetta fari allt vel af stað til þess að tiltrú erlendra aðila á markaðnum okkar styrkist," sagði Einar Bárðarson um komum Costello til landsins. 

  „Harpan er glæsilegri heldur en ég hafði nokkru sinni þorað að vona og stendur undir öllum væntingum. Ég sá mikið af húsum í sömu stærð í Bretlandi á árunum 2006 til 2007 og það eru fá hús sem komist í hálfkvisti við Hörpuna. Þetta er bylting í tónleikahaldi og lífsgæðum hérna á Íslandi leyfi ég mér að fullyrða," bætti Einar við.  

  Koma Costello til landsins er mikill fengur fyrir tónilstarunnendur. Costello er einn á sviðinu á þessum tónleikum og á heimasíðunni hans elviscostello.is er hægt að leggja inn óskalög fyrir tónleikanna sem er spennandi nýjung. Lög meistarans sem eru mörg orðin algjörlega ódauðleg og nægir þar að nefna She úr Notting Hill myndinni, Olivers Army, Alison, Veronica og fleiri og fleiri. Það er því ljóst að kvölstund með Elvis Costello í Hörpu mun seint líða úr minni tónlistarunnenda.

  Costello kom til landsins árið 2003 með þá unnustu sinni Diana Crall en þá hélt Concert tónleika með henni í Laugardalhöll. Concert hefur síðan unnið að því leynt og ljóst að fá hann til landsins. 

  Forsala aðgöngumiða hófst 26. apríl og fór mjög vel af stað. Miðasalan fer fram á Harpa.is.

Kamelljónið Costello

Fáir – ef einhverjir - dægurtónlistarmenn sem eru starfandi í dag eru jafn ástríðufullir og leitandi í list sinni og Declan McManus, sem notast við listamannsnafnið Elvis Costello. Þessi stöðuga þrá eftir einhverju nýju skilar sér í óbilandi sköpunarþörf, elju og iðjusemisem getur af sér plötur svo gott sem árlega sem spanna óhemju víðan völl, svo sem djass, nútímaklassík, hrátt rokk og New Orleans búggí. Maðurinn er kominn á sextugsaldur og þessi ótrúlega yfirreið hans er síst í rénun. Afköstin eru að aukast ef eitthvað er. Þessi fjölkynngi hans, ef svo mætti segja, saman með glúrnum textum og endalausu áræði hefur fengið menn til að kalla hann mikilvægasta lagahöfund sem fram hefur komið á síðustu öld, að Bob Dylan einum undanskildum.

  Costello vakti fyrst athygli árið 1977 er pönkið reið röftum í Bretlandi og víðar. Þessi hornspengdi, renglulegi, já nördalegi tónlistarmaður vann fyrir sér sem tölvuforritari (kemur ekki á óvart) en tróð upp á klúbbum sem söngvaskáld meðfram tölvu hakke rí i. Hann landaði svo samningi við Stiff Records, einu mikilvægasta óháða fyrirtæki Bretlands á þeim tíma.

  Hljómsveit var sett saman, the Attractions, og fyrsta platan, My Aim Is True , kom út pönksumarið mikla 1977. Ekki að tónlistin væri sérstaklega hrá eða brjálæðisleg, það sem tengdi Costello pönkinu var fyrst og fremst hreinskiptnin og hi spursleysið. Næstu plötur, This Year's Model (1978) og Armed Forces (1979) innsigluðu stöðu Costello sem helsta hornstein hinnar svokölluðu nýbylgju sem spratt upp úr pönkinu.

Árið 1981 gaf Costello út merkilega plötu, Almost Blue, fyrsta táknið um að hér færi listamaður sem myndi líkast til aldrei spila eftir leikreglunum heldur hlusta þess í stað af ákefð á eigið hjarta. Platan inniheldur nefnilega ábreiður Costello yfir sígilda kántríslagara.

Sumir héldu að um grín væri að ræða en svo var greinilega ekki þegar betur var hlustað, Costello söng frá dýpstu hjartarótum og var ekki að grínast fyrir fimm aura. Ástarævintýri hans og Ameríku átti svo eftir að taka á sig ýmsar myndir næstu árin. Árið þar á eftir kom út platan  Imperial Bedroom (1982), sem er jafnan talin hans helsta þrekvirki, en hún var unnin með Geoff Emerick, einum af helstu upptökumönnum Bítlanna.

Árið 1986 kom út platan Blood and Chocolate sem markaði endalok samstarfs hans og The Attractions – í bili. Árið 1989 kom hins vegar út sólóplata, Spike, sem innihélt m.a. smellinn „Veronica“, lag sem hann samdi með sjálfum Paul McCartney. Fjórum árum síðar sté Costello svo vel heppnað hliðarspor er hann gaf út hina frábæru The Juliet Letters ásamt Brodsky kvartettnum. Þetta var í fyrsta skipti sem Costello duflaði við klassíska tónlist, en sannarlega ekki hið síðasta.

  Árið 1994 hóaði hann svo The Attractions saman á nýjan leik og hrært var í plötu, Brutal Youth. Fleiri plötur fylgdu í kjölfarið og árið 1998 kom út platan Painted from Memory, sem hann gerði í samstarfi við meistara Burt Bacharach. Ameríkublætið farið að láta kræla á sér á nýjan leik. Costello og Bacharach skelltu sér meira að segja í tónleikaferðalag saman og spiluðu bæði í Evrópu og Ameríku. Almenningur varð svo hressilega var við Costello í gegnum kvikmyndir rétt undir restina á tíunda áratugnum. Hann og Bacharach létu sjá sig í Austin Powers: The Spy Who Shagged Me og svo söng hann burðarlag kvikmyndarinnar Notting Hill, She. Hvað næst? Dauðarokk?

Árið 2001 steig Costello á nýjan leik inn í klassíska hringinn og gaf út plötu með Anne Sofie Von Otter og það á hinu merka merki Deutsche Grammophon. Á þessum tíma var tónlistarinnsæi Costello farið að taka á sig fjölbreytilegri mynd þar sem hann varð gestakennari við UCLA árið 2001. Ári síðar vann hann svo plötuna When I Was Cruel ásamt Pete Thomas og Steve Nieve, tveimur félögum úr Attractions (en hér kölluðu þeir sig The Imposters). Costello var nú kominn á magnað skrið og næstu árin kom út fjöldinn allur af gæðaplötum þar sem ótal stílbrigðum er beitt. 

  Hin djassaða North kom út 2003, en sama ár heimsótti hann Ísland ásamt konu sinni Diana Krall, sem hélt hér tónleika. Þau unnu svo saman að plötunni The Girl in the Other Room árið eftir, en hún er eignuð Krall. Það ár, 2004, komu svo út heilar tvær plötur til viðbótar með meistaranum. Il Sogno sem inniheldur klassíska tónlist og The Delivery Man sem Costello vann með The Imposters. Sú plata fékk gríðargóðar viðtökur og mörgum Costello aðdáendum þykir sú plata ótvírættt það besta sem maðurinn hafi nokkru sinni gert. 

Costello var nú farinn að safna nýjum áskorunum eins og frímerkjum, árið 2006 kom út platan My Flame Burns Blue, tónleikaplata þar sem Costello stýrir 52 manna djassstórsveit. Sama ár kom svo út platan The River in Reverse, sem hann vann með rythma- og blúsgoðsögninni Allen Toussaint. Innihaldið var New Orleans sveifla í hæsta gæðaflokki. 

  Árið 2008 stakk hann svo í samband á nýjan leik með The Imposters og gaf út Momofuku, enn eina gæðarokkplötuna með því frábæra bandi. Nýjasta plata Costello kom svo út síðasta haust, National Ransom, en hana vann hann með ofurupptökustjóranum T-Bone Burnett (O Brother Where Art Thou, Plant og Krauss o.fl.). Þar er Ameríka umföðmuð sem aldrei fyrr, Leon Russell og Vince Gill koma meðal annars við sögu og dómar eru á einn veg. Enn einn gullmolinn úr smiðju Costello er staðreynd.

  Manni sundlar nánast þegar maður hugsar út í allar þær merkisplötur sem Costello á inni, miðað við það flug sem hann er á um þessar mundir. Koma hans hingað til lands í haust er því sannkallaður hvalreki.