Tónlist | Dægurlög | 01. jan 2009 21:40

THE LIBERTINES: KYNLÍF, EITURLYF OG ROKK&RÓL

TRAUSTI LAUFDAL SKRIFAR

 

Hljómsveitin The Libertines er af mörgum talin ein merkilegasta og besta rokksveit seinustu áratuga. Bandið var stofnað árið 1997 af þeim Peter Doherty og Carl Barat, en seinna fylgdu meðlimirnir John Hassall og Gary Powell. Þeim Doherty og Barat eru eitt merkilegasta tónsmíðateymi seinni ára og er best lýst sem Lennon/McCartney Ný-Brit poppsins.

 

Þeir félagar kynntust á fyrri part seinusta áratugan þegar Barat var að læra leiklist í Brunel University í Uxbrigde og vildi svo skemmtilega til að hann leigði íbúð með Amy-Jo Doherty, eldri systir Pete. Þeir tóku fljótt að fara að semja saman tónlist í anda The Smiths og stuttu seinna hætta þeir báðir í skóla til að geta unnið að tónlist.

 

NAFNIÐ SÓTT Í BÓKARTITIL MARQUIS DE SADE
Þeir félagar Barat og Doherty fluttu saman í íbúð á Camden Road í Norður London í íbúð sem þeir kölluðu The Delaney Mansions. Þar settu þeir saman ásamt nágranna sínum Steve Bedlow bandið The Strand, en stuttu seinna breyttu þeir nafninu í The Libertines. Nafnið er tilvitnum í bókina Lust of The Libertines eftir Marquis De Sade. Seinna hittu þeir svo þá John Hassall og Johnny Borrell sem gengu til liðs við þá og byrjaði The Libertines að spila á minni pöbbum og í heimahúsum um alla London.

   Innan nokkurra vikna bókaði bandið sig í hljóðverið Odessa Studios  til að taka upp þrjú lög. Þeir fengu Gwyn Mathias til að taka upp og pródúsera en hann er þekktastur fyrir að taka upp The Sex Pistols á sínum tíma. Trommarinn Borrell mætti ekki í upptökurnar og Mathias reddaði þá hinum 54. ára gamla trommara Paul Dofour, sem samþykkti að tromma fyrir bandið ef hann fengi aðeins 50 pund. Þrátt fyrir mikinn aldursmun þá smellpassaði hann í bandið og reyndist mikill fengur fyrir bandið.

 

GERÐU ÁTTA LAGA SKÍFU SEM ER GULLS ÍGILDI Í DAG

Seint árið 1999 sá Roger Morton, blaðamaður NME þá spila á staðnum Filthy McNasty’S Whiskey Café í Islington þar sem Pete vann einmitt sem barþjónn. Honum fannst mikið til þeirra koma og bauðst til að verða umboðsmaður þeirra. Það samstarf gekk ekki betur en það, að Morton gekk í burtu eftir sex mánaða illa lukkað starf með bandinu.

   Í mars árið 2000 hitti hljómsveitin Banny Pootchi, lögfræðing fyrir Warner Chappell Music Publishing. Hann sá í þeim mikla möguleika og tók að sér að verða umboðsmaður bandsins. Með hjálp hans tóku þeir upp Legs XI, sem var sett af þeirra átta bestu lögum. Er sú skífa gulls ígildi í dag.

 

BARAT OG DOHERTY EINIR Á BÁTI Á NÝ
En Þrátt fyrir mikla velgengni þeirra meðal listaspýranna í London þá yfirgáfu þau Dufour, Hassall og Pootschi hljómsveitina í desember 2000 og skildu þá Doherty og Barat eina eftir. Stuttu seinna meikaði hljómsveitin The Strokes það all svakalega og snérist Pootchi þá hugur og setti saman svokallað Plan A. En planið var að fá Rough Trade útgáfufyrirtækið til að gera samning við The Libertines innan sex mánaða.
   Á þessu tímabili samdi The Libertines flest laganna sem enduðu síðan á fyrstu samnefndu skífu sveitarinnar. Þegar þarna var komið ákvað Pootchi að reka Paul Dufour sökum hás aldurs og var Gary Powell endurráðinn.

 

NME TÓK MIKLU ÁSTFÓSTRI VIÐ THE LIBERTINES

The Libertines gengu á fund með yfirmönnum Rough Trade og 21. desember sama ár skrifuðu þeir undir útgáfusaming. Ákveðið var leggja upp með Doherty og Barat fremsta á sviði og hina í bakgrunninum.
   The Libertines komnir með ótrúlega góðan samning í hendurnar - en það var eitt sem vantaði uppá og það var bassaleikari. Hassall gekk þá til liðs við bandið aftur og var honum sagt að halda sig í skugganum ef hann vildi vera með.
   Þarna var bandið loks fullskipað og þeir fóru að hitta upp fyrir bönd eins og The Strokes og The Vines, og tók breska tónlistartímaritið NME miklu ástfóstri við þá sem eyðilagði nú ekki fyrir markaðsetningunni.

 

RITSKOÐAÐIR AF BBC
Fyrsta smáskífan þeirra var tvöföld og innihélt lögin What A Waster og I Get Along, sem voru bæði pródúseruð af Bernard Butler, fyrrverandi gítarleikara Suede. Smáskífan var gefin út 3. júní árið 2002 og fékk litla athygli og voru það mikil vonbrigði fyrir meðlimi þrátt fyrir að vera á forsíðu NME þann mánuðinn. 

   Þangað til að ritskoðuð útgáfa af laginu Waster var valin smáskífa vikunnar á BBC Radio One. En sökum ósæmilegs orðalags í textanum gátu þeir ekki fengið meiri spilun að sögn BBC. Smáskífan fór beint í 37. sæti breska smáskífulistans og mætti nú telja það allgott

 

SPILUÐU ALLT AÐ FJÖGUR EÐA FIMM KVÖLD Á VIKU
Fyrsta platan þeirra var tekin upp og útsett af Mick Jones, sem þekktastur er fyrir að vera meðlimur The Clash. Platan, sem heitir eftir bandinu, var tekin upp í RAK hljóðverinu í St.John’S Wood og mixuð í Whitfield hljóðverinu.
   Á þessu tímabili spilaði Libertines rosalega mikið og oftar en ekki fjögur eða fimm kvöld í viku. Náðu þeir að koma fram á rúmlega hundrað tónleikum árið 2002, þar á meðal hituðu þeir upp fyrir Sex Pistols og Morrisey.

 

HLJÓMSVEIT ÁRSINS 2002    

Önnur smáskífa sveitarinnar Up The Bracket var gefin út 30. september og lenti í 29. sæti breska vinsældarlistans. Þetta ár var The Libertines valin Hljómsveit ársins af NME og allt virtist á beinni braut.
   Hljómsveitin fór fyrst að láta til sín taka uppúr aldamótum en 2004 valdi tímaritið NME plötuna The Libertines , Bestu plötu ársins. En platan var pródúseruð af Mick Jones, sem þekktastur er fyrir að vera meðlimur The Clash.

DÓPIÐ OG DOHERTY

Meðan á upptökum Up The Bracket stóð fór fíkn meðlima að taka meiri og meiri toll og þar var Pete Doherty fremstur í flokki. Hann fjarlægðist hina meðlimi bandsins hægt og rólega og tjáði hann sig fyrst opinberlega í bókinni The Books of Albion, sem hefur að geyma ljóð, texta og þanka Doherty's. En einnig var hann duglegur að tjá sig á aðdáendasíðu hljómsveitarinnar libertines.org. Skrif hans á síðunni voru mjög ófyrirsjáanleg og oft virtist hann rosalega reiður og pirraður, en aðra daga rólegur og ánægður með lífið.

   The Libertines fór svo til Bandaríkjanna til að prómótera plötuna og vinna í nýjum lögum. Í maí 2003 tók bandið upp hina margfrægu plötu The Babyshamble Sessions, sem var samansafn af nýju efni. Til að fagna útkomunni fóru þeir Doherty og Barat saman og fengu tattúerað á sig nafnið Libertine og má heyra sögunna af því í textanum við lagið The Good Old Days.

 

DOHERTY Í SLÆMUM FÉLAGSSKAP

En hér var komið var Barat orðinn orðinn mjög áhyggjufullur vegna skrílsins sem Doherty var farinn að koma með á æfingar og í hljóðverið og fíkniefnin sem fylgdu þeim. Hann gekk svo út úr hljóðverinu í fússi og kláraði því Doherty upptökurnar á eigin spýtur. Stuttu seinna lét Doherty ónefndan aðdáenda fá upptökurnar í hendurnar og bað hana vinsamlegast að leka þessu á netið.
   Þegar bandið snéri aftur til Bretlands var spennan í háalofti og Doherty hélt hverja óauglýsta tónleikana á fætur öðrum en þar vantaði ávallt Barat.

 

SLÆMT SAMKOUMULAG FÉLAGANNA

Næsta smáskífa þeirra Don’t Look Back Into The Sun (sjá vídeó neðst á síðunni.) Lagið var útsett og tekið upp af Bernard Butler sem þeir höfðu áður unnið með, en hann á stóran þátt í Libertines-sándinu svokallaða. Lagið fór beint í 11. sæti breska smáskífulistans. Gæði lagsins og texti var mikið lofaður í fjölmiðlum og var fyrst og fremst A-klassadæmi yfir hversu gott samstarf þeirra Barat og Doherty var orðið eins og pressan orðaði það. Hins vegar átti Pete aldrei gott samstarf með Butler og var sjaldan viðstaddur við upptökuferlið undir það síðasta. Því þurfti að púsla saman hinum og þessum upptökum til að láta lagið ganga upp því Doherty lét ekki sjá sig.

   Stuttu seinna styttist í afmæli Barat og setti því Doherty upp sérstaka afmælistónleika í von um að minnka spennuna sem komin var upp á milli þeirra félaga. En hinsvegar var Barak viðstaddur afmælispartí annarsstaðar í bænum og því þurfti Doherty að spila giggið aleinn og svekktur. 

   Óhress Doherty gleymdi síðan daginn eftir að taka lestina til Þýskalands til að taka þátt í Evróputúr hljómsveitarinnar og neyddist því bandið til að spila án hans. Fengu þeir þá gítarrótarann til að fylla upp í gítarpartana hans Dohertys en sum lög gátu þeir bara ekki tekið án hans og þurftu því að sleppa mörgum af bestu lögum sínum.

 

STRÍÐ OG FRIÐUR - OG TÓNLEIKAR ÁRSINS

Nokkrum viku seinna neitaði Barat síðan að hleypa Doherty aftur á svið ef hann tæki ekki á fíkn sinni og færi að haga sér eins og maður. Pete tók það ekki í mál og setti saman hin og þessi hliðarverkefni til að halda sér við efnið og stofnaði m.a. hljómsveitina Babyshambles þegar Libertines voru rétt um það bil að ljúka stórri hljómleikaferð um Japan.

   Reiður og bitur Doherty tók svo upp á því að brjótast inn í íbúð Barat og rústa heimilinu hans og var stuttu seinna handtekinn og fluttur í fangageymslur. Hann var dæmdur til sex mánaða fangelsisvistar í Wandsworth fangelsinu fyrir vikið, en þurfti svo bara að sitja af sér tvo mánuði sökum góðrar hegðunnar.
   Barat beið fyrir utan fangelsið þegar Pete var látinn laus í október árið 2003 og eftir tilfinningaþrungna endurfundi fóru þeir saman og spiluðu re-union tónleika á Tap’n’Tin pöbbinum í Kent. Tónleikarnir voru valdir Tónleikar ársins af NME. Stuttu seinna héldu Libertines tónleikaröð í London og var uppselt á hverja einustu tónleika - sem enduðu flestir með uppþotum í salnum. Nokkur þessarra gigga voru valin á Topp 100 lista yfir Bestu tónleika allra tíma af Q-Magazine.

 

LÍFVERÐIR TIL AÐ VERNA STRÁKANA FYRIR HVOR ÖÐRUM
The Libertines skellti sér í hljóðver til að taka upp aðra plötuna og fékk snillinginn Bernard Butler aftur til aðstoðar. Pete var dottinn í það á nýjan leik og þurfti útgáfufyrirtækið að leigja lífverði fyrir bæði Doherty og Barat til þess eins að þeir myndu ekki skaða hvorn annan eða þá sem unnu með þeim.
   Samstarf Butlers og Doherty fór algerlega úr böndunum og gengu þeir úr stúdíóinu tómhentir enn eina ferðina.
   Banny Pootschi gafst upp og við tók umboðsmaðurinn Alan McGee, sem þekktastur er fyrir að hafa gert Oasis fræga á sínum tíma.
   Seinna árið 2004 var hljómsveitin valin Besta bandið á NME verðlaunahátíðinni þrátt fyrir að hafa aðeins gefið út eina smáskífu það árið.

SÓLÓÚTGÁFA DOHERTYS TOPPAÐI THE LIBERTINES

Hljómsveitin hélt svo í aftur hljóðver og gerði aðra tilraun að annarri plötunni en í þetta skipti fengu þeir Mick Jones til að taka upp og útsetja. Til hliðar var svo Doherty að vinna að laginu For Lovers, sem var gefið út 13. apríl 2004 og fór beint í 7. sæti á breska vinsældarlistans og toppaði þar með The Libertines sem höfðu aldrei náð topp tíu.
   Í maí 2004 tók bandið upp B-hliðaplötuna Back From The Dead sem þurfti að hljóðvinna án þess að Doherty væri á svæðinu, og eru það seinustu upptökur sem hann átti með The Libertines.
   Þann 14 maí var lét Pete svo leggja sig inn á The Priory, sem er afvötnunar- og endurhæfingarstöð ríka og fræga fólksins, í von um að ná taki á lífi sínu.
Hann strauk úr meðferðinni aðeins tveimur vikum síðar.
   Um þetta leiti stóð Barat fyrir vikulegum tónleikum á The Infinite Club í London. Eitt kvöldið lét Doherty sjá sig og gaf sig á tal við hljómsveitina og tjáði þeim að hann ætlaði til Wat Tham Krabok í Taílandi til að láta renna af sér.
The Libertines spiluðu síðan stutt gigg á klúbbnum þetta kvöld og Doherty söng sinn svanasöng með þessari hljómsveit.
   Meðferð Doherty í Taílandi gekk ekki betur en svo, að Pete strauk úr klaustrinu eftir stuttan stanz og hélt til Bankok í leit að fíkniefnum.

FANNST LIBERTINES EKKERT ÁN DOHERTY'S

Á meðan Doherty var í Taílandi var Barak enn að reyna að halda Libertines gangandi og gaf út smáskífuna Can’t Stand Me Now sem er dúett þeirra bræðra.
Í laginu má finna setningar eins og Do We Have Enough to keep it together?  
Smáskífan kom út 9. ágúst og komst í annað sæta breska vinsældarlistans.
Seinasta smáskífa sveitarinnar var svo What Became of The Likely Lads og fór lagið rakleitt í 9.sæti vinsældarlistans.
   Í sömu andrá og Libertines klifruðu upp vinsældarlistana setti Doherty saman bandið Babyshambles sem að fékk frábæra dóma og virtist sanna það að þegar hann gæti loksins verið edrú og gert tónlilst þá var sú tónlist alger fjarsjóður.
The Libetines spiluðu svo seinustu tónleika sína 17. desember árið 2004 án Doherty, og ákvað Barat þá að leysa bandið upp sökum þess að hann vildi ekki starfa lengur undir The Libertines nafninu án Doherty.
  

SORGARSAGA FRUMKVÖÐLA - SEM SELDU 25 MILLJóNIR PLATNA

The Libertines eru frumkvöðlar endurvakningar gamla góða bílskúrsrokksins, í anda hljómsveita eins og The Jam, The Smiths, The Velvet Underground, Suede og The Doors.
   En þrátt fyrir velgengnina átti hljómsveitin alltaf mjög erfitt með að fóta sig, og má þar skella skuldinni á fíkn Doherty's í krakk-kókaín og heróín. Það olli því að hljómsveitin átti erfitt með að mæta á tónleika, í viðtöl og jafnvel þegar þeir mættu þá áttu þeir til að detta út á sviði vegna of mikillar neyslu eða lenda í áflogum við áheyrendur jafnt sem innbyrðis.

   Þetta er sorgarsaga, sérstaklega í ljósi þess að þegar þeir hætta eftir sjö ára samstarf eru þeir búnir að selja hvorki meira né minna en 25 milljónir platna.

 

TIL BAKA