Hafréttar- og lögsögumál: Hans G. Andesen.

Það var ekki spurning að Hans G. sæi um þennan málaflokk eins og hann hafði verið fasæll í starfi, en hann var sá sem best hafði fylgst með þessum mestu lífsahagsmunamálum Íslendinga frá síðari heimsstyrjö ld. Vandað val, enda var þetta maðurinn sem síðar var talinn hafa átt mestan þátt í  að við skildum hafa sigrað Tjallann í landhelgisstríðinu.

Efnahagsmálin: Þráinn Erlingsson, hagfræðingur.

Tvær ástæður eru sérstaklega tilgreindar þegar gerð er grein fyrir valinu.  „Þráinn skrifar og talar skiljanlegt mál þegar hann fjallar um efnahagsmál eða hagfræði. Er það ómetanlegur kostur,” sagði Samúel. „ Hinn kostur Þráins er sá, að af skrifum hans og svip má glögglega ráða að maðurinn gerir sér í það minnsta að einhverju leiti grein fyrir hinni stórhlægi- legu tragikomedíu sem kölluð er íslensk efnahagsmál."

   Sem ígildi fjármálaráðherra í stórninni kaus Samúel að fá Pálma Jónsson í  Hagkaupum. Hann væri maður sem hagnaðist á að fara ódýru leiðina og selja ódýrt.

Landbúnaðarmálin: Jónas Kristjánsson.

Til að sinna þeim málaflokki kom aðeins einn maður til greina í huga Samúels. Sá maður var Jónas Kristjánsson ritstjóri Vísis. Samúel var sannfærður um að Jónas hefði vit á landbúnaði og sagði: „Hann leggst eindregið á sveig með land- búnaðarforkólfum pólitísku flokkanna og búnaðarmálastjóra um að fækka bændum. Jónas gerir það fyrir opnum tjöldum og meðvitað. Hinir í laumi eða óafvitandi.”

Menntamálin. Birgir Thorlacius.

Samúel ákvað að láta Birgi, ráðuneytisstjóra í menntamálaráðuneytinu, um þennan málaflokk. „Hann virðist vera eini maðurinn sem er fær um að sjá um hinn veltandi snjóbolta sem íslenskt menntakerfi er að verða ,” sagði Samúel. En vildi til öryggis ráða fjármálastjóra sem hefði það hlutverk að sitja á fjárveitingum til Birgis og hinna kerfiskarlanna þar til sérfræðingarnir hefðu útskýrt á íslensku hver stefnan væri í íslenskum menntamálum.

Iðnaðarráðuneytið: Davíð Scheving Thorsteinsson.

Samúel kvað Davíð vera skeleggan talsmann iðnaðarins með góðar hugmyndir. Einkum var honum reiknað það til tekna að hafa komið íslenskum áfyllingariðnaði á svo hátt stig sem raun bar vitni. Enginn gæti staðið sig betur í að selja lands- mönnum litað og sykurbætt vatn.

Samgöngumál.  Alfreð Elíasson.

Alfreð varð fyrir valinu vegna fornrar frægðar að sögn Samúels. „Á sínum tíma lengdu þeir Loftleiðamenn Rolls Royyce CL-44 (Monsana) skrúfuþoturnar.Var þar með hægt að flytja fleiri farþega. Færri vita,” upplýsti Samúel, „að Alfreð rak einu sinni leigubifreið sem hann lengdi í sama tilgangi. Alfreð á því að lengja og bæta íslenska vegi og aðrar samgöngu- leiðir."

Kirkjumál: Pétur Maack.

Samúel treysti Pétri Maach guðfræðingi best til að koma englunum niður á jörðina, inn til fólksins og jafnvel inn á diskótekin.

Heilbrigðis- og tryggingamál: Gísli Sigurbjörnsson.

Gísi var forstjóri elliheimilisins Grundar og hafði ákveðnar skoðanir og kunni að reka hlutina þannig að sem mestur árangur næðist.

Dómsmálin: Kristján Pétursson.

Kristján vann eftirminnilega að rannsókn Geirfinns-málsins. Samúel vildi fela honum það hlutverk að hræra upp í göml- um og nýjum málum. Honum var einnig falið að taka til á borði ráðuneytisstjórans – en á því var landsfrægur haugur af málsskjölum sem stjórinn gat raunar vaðið inn í með hendina og dregið fram það sem á þurfti að halda.

Ferðamál: Kjartan Lárusson.

Ákveðið var að gefa ferðamálum sérstakan gaum og vildi fá til verksins Kjartan Lárusson forstjóra Ferðaskrifstofu ríkisins. Honum hafði nefnilega tekist að reka ríkisfyrirtæki með hagnaði.

Þá ákvað Samúel að  viðskiðskiptaráðuneytið  yrði deild í utanríkisráðuneytinu  og félagsmálaráðuneytið yrði lagt niður. Þar væri ekkert að gerast sem ekki væri hægt að sinna á kontórnum hjá löggiltum endurskoðanda.

Þá hafði Samúel hug á að skipa í embætti nokkra ráðunauta. Meira um það síðar.

TIL BAKA