Fullyrðingar fyrrum súludansara á Gold- finger um að vændi hafi átt sér þar stað leiddu ekki til neinnar rannsóknar. Það var látið nægja að skjóta sendiboðann. En málið er ekki dautt!

Fimmhundruð þúsund kall skal stúlkukindin borga og annað eins í málskostnað. Henni hefði verið nær að halda hannyrðakonum og eldabuskum uppi á snakki frekar en súlu- dansara á Goldfinger.

NEYÐIN KENNIR NAKINNI KONU ...

En hvernig á blaðakona á lásí launum að geta snarað út einni millu? Hún hefur áreiðanlega ekki vitað sitt rjúkandi ráð fyrst eftir að dómur var upp kveðinn. En neyðin kennir nakinni konu að spinna, segir máltækið. Þó að það hafi í rauninni ekki verið blaðakonan sem hafði verið nakin heldur viðmælandi hennar á súlustaðnum.

   Blaðakonan fékk hugljómun eftir að Fréttablaðið birti orðrétt ummæli Geira á Goldfinger um dómsniðurstöðuna. Hún ákvað að rukka Geira og ritstjórana um fimmfalda þá upphæð sem hún hafði verið dæmd til að greiða í sekt og kostnað.

   Láta þá punga út nægilega stórri upphæð til að hún snéri frá málinu með æruna skuldlausa og nokkrar millur í vasanum aukhretis til að mæta kreppunni.

UNNIÐ MÁL, EÐA HVAÐ?

Er hún ekki með unnið mál? Í viðtalinu við Fréttablaðið er vegið alvarlega að starfs- heiðri hennar rétt eins og hún var dæmd fyrir að hafa gert í Vikuviðtalinu þegar starfshættir Geira voru til umfjöllunar.

   Það verður fróðlegt að fylgjast með því þegar blaðakonan rekur mál á tveimur vígstöðvum í senn. Annars vegar fyrir mannréttindadómstólnum úti í Strassburg, þar sem hún pirrast yfir því að mega ekki hafa eftir viðmælanda sínum það sem henni sýnist. Og svo hins vegar hér heima, þar sem hún vill að ritstjórar Fréttblaðsins fái að borga henni marga peninga fyrir hafa orðrétt eftir Geira það sem þeim sýndist. En hann hafði sagt þá skoðun sína, að hann „efaðist mjög um blaðamennskuhæfileika hennar og teldi vinnubrögðin til skammar." Hann var sem sé ekki með neinar full- yrðingar. Voða varkár hann Geiri.  Hann bara  efaðist og taldi . 

VANDINN AÐ VERA DÓMARI

Ef að dómarinn hér heima kemst að þeirri niðurstöðu að Geiri eigi að skammast sín fyrir ummæli sín, og dæmi orð hans jafnvel dauð og ómerk, sér Samúel ekki betur en að vopnin hafi snúist í höndum dómsvaldsins. Sko, með slíkum dómi væri í rauninni verið að segja að með viðtalinu við súludansarann hafi blaðakonan ekki sýnt fram á að hún væri óhæf í starfi, eins og Geiri hafði haldið fram.

   Var þá sanngjarnt að dæma hana til skaðabóta fyrir viðtalið?

SKÖMMINNI SKÁRRA AÐ VERA BLAÐAMAÐUR

Mikið er Samúel feginn að vera bara blaðamaður en ekki dómari. Hann þarf bara að gæta þess að vera ekki að  birta viðtöl við fólki úti í bæ. En skildi ekki vera í lagi að vitna áfram í gömul tölublöð Samúels?

   Samúel vill síður fá á sig annan fangelsisdóm. Það gerðist árið 1971, þegar Hafnarfjarðarlöggan setti hann inn, og hann er enn í haldi. Allt Alfreð Flólka að kenna.

   Sjá nánar um það mál með því að smella  HÉR

TIL BAKA